Nieuws

Pieter Lammers stelt zich voor

Vorige maand gaf Niels van de Ven het woord aan Pieter Lammers. Pieter is al ruim 26 jaar lid bij TV Carolus en neemt ons uitvoerig mee in zijn jeugd en zijn Helmondse verleden. En daar kunnen we eens lekker voor gaan zitten!

Wie is Pieter Lammers?
Mijn naam is Pieter Lammers (25-4-1949) en ben de oudste van 5 kinderen (4 zonen en 1 dochter) van Jacques en Mien(tje) van den Reek. Mijn voornaam heb ik gekregen, volgens toenmalig gebruik, omdat beide opa’s Piet heetten. In april van dit jaar ben ik hopelijk 48 jaren getrouwd met Ineke Chatrou, Ineke komt uit de Narcissenstraat, waar ze ook nu nog oudste is van 5 kinderen (verschil hier; 4 dochters en 1 zoon). Samen hebben we als ultieme rijkdom 4 kinderen, 1 dochter en 3 zonen, plus 3 partners. Daarnaast 8 kleinkinderen, 3 jongens en 2 meisjes van Daan en Dick in Dierdonk cq Brandevoort en 2 jongens van Jeske plus 1 bonus/gratis kleindochter in Meerssen bij Maastricht. Onze ouders komen uit grote families want in Mierlo bij Lammers-Lennarts kregen ze 17 kinderen en in Budel bij Chatrou-van Vlierden 15. Bij beide moeders kant nog totaal 11. Woonachtig zijn we al meer dan 40 jaren in de Basstraat, in de wijk De Eeuwsels. 


Griekenland bij het St. Pauls kerkje/baaitje in Lindos

Waar ben je geboren?
Op de Hortsedijk naast het kerkhof waar nu eetcafé de Pastoor is. De Hortsedijk was en is nog grondgebied van Helmond, maar hoorde bij parochie St. Lucia in Mierlo-Hout. Tegenover ons heette in dezelfde straat met o.a. de steenoven: Stiphoutseweg gemeente Mierlo en iets verderop in gemeente Stiphout de Zellen. Ook apart; de Stiphoutseweg had al vele jaren stromend water terwijl wij dat pas kregen in 1956!   Mijn  opa en hoofdzakelijk oma v.d. Reek-Jansen hadden eerst een café in Stiphout vlakbij de kerk en pas in 1913 mocht hij van de nieuwe O.L. Vrouw parochie/kerk (nu Speelhuis) een huis annex café (laten) bouwen. Dit omdat er een nieuwe begraafplaats moest komen voor westelijk Helmond. Als fabriekswever kreeg hij, gelukkig voor hem, een andere betaalde baan naast caféhouder tot zijn overlijden in 1953; het werk van barmhartigheid doden begraven. Mijn vader trouwde in 1948 met opa’s nog inwonende jongste dochter (haar moeder was al 10 jaar overleden)  moest/mocht hij dat overnemen en daar blijven wonen want inmiddels was het café/woonhuis van de parochie. Als zelfstandig aannemer/metselaar kon hij dat combineren met hulp van derden en (soms) ons als kinderen. Tot enkele jaren voor zijn overlijden in 1971. Het café met o.a. een handboogvereniging is door moeder voortgezet en later zonder vereniging door mijn broer.


Ouderlijk huis aan de Hortsedijk (nu eetcafé De Pastoor)
Wat wilde je vroeger graag worden?
Voor het kerkelijk zangkoor werden wij omstreeks onze eerste communie op St. Odulphus lagere school getest op zangkwaliteiten. Ik werd dus terecht afgewezen en ben ik maar misdienaar geworden de gehele lagere school vanaf de 2e klas (nu groep 4). Vrijwel elke morgen heb ik de mis gediend om 7 uur, hoofdzakelijk bij de zusters in de Alphonsus-kapel, en soms bij begrafenissen en huwelijken in de St. Lucia kerk. Met de fiets heen en weer in weer en wind, vanaf de Hortsedijk (ca 5.5 km) op 7 jarige leeftijd!!!  Durfde toen tot de 4e klas (groep 6) nauwelijks onderweg naar de daken te kijken, omdat ik vanaf medio november bang was dat  Sint en/of Pieten erop liepen! Na de mis snel eten want voor het mogen ontvangen van de Heilige Hostie was  dat niet toegestaan. Vervolgens te voet naar school, aanvang 9 uur tot 12 uur,  tussen de middag weer naar huis om daarna verder te gaan van 14.00 uur tot 16.00 uur, en dat ook op zaterdag ochtend. Wat een conditie toen eigenlijk. En bovendien nauwelijks in het begin Nederlands kunnen lezen maar wel de Heilige Mis in het Latijn!
In die tijd was het niet ongebruikelijk en soms financieel gemakkelijk voor de ouders dat één van de kinderen mede op advies van de school en/of heeroom gekozen werd voor een kostschool. En omdat ik een “vrome” plichtsmatige  misdienaar was en de lagere school geleid werd door de orde:  Broeders van de La Salle had ik een zogenaamde ‘roeping’. Dus mocht ik naar het juvenaat in Baarle-Nassau voor opleiding tot broeder-onderwijzer in Nederland of voor de missie in Kameroen. In totaal ben ik daar 4 jaren intern geweest. Naast leren uiteraard, veel sporten zoals voetbal, tafeltennis, biljarten, volleybal etc maar geen tennis. Natuurlijk ook daar voor aanvang school veelal de Heilige Missen gediend.  Alleen in de schoolvakanties kwam ik thuis soms wat onwennig. Immers toen mijn jongste broer geboren was medio januari 1963 zag ik hem voor het eerst pas met Pasen in april. Achteraf een leuke maar aparte periode van het Roomse leven meegemaakt hetgeen medio zestiger jaren vrij snel anders werd. Ook voor mij veranderde het snel. In 1967 ging ik werken bij de Boerenleenbank (nu Rabobank) in de Kerkstraat, ook op zaterdagochtend, tot mijn dienstplicht bij de Luchtmacht.
Daarna ben ik via allerlei omzwervingen toch weer terug naar een bank gedaan en wel bij de ABN-bank op de Markt tot 1990. Vervolgens  nog in Deurne, Eindhoven, Tilburg en weer Eindhoven in diverse functies tot de grote reorganisaties van de inmiddels geworden ABN-AMRO Bank. Heb er enkele overleefd maar uiteindelijk niet dus.
We zijn 2 dagen oppas-opa en –oma samen met Ine. En ik doe vrijwilligerswerk zoals begeleider arbitraal 4tal bij thuiswedstrijden van Helmond Sport, maar dat gaat nu helaas niet door. Net zoals tennissen en mijn ‘bijbaantje’ van lease-/leenauto’s halen en brengen in geheel Nederland ook niet.
Nu probeer ik te genieten van eigenlijk alles, in nu nog hopelijk blijvende gezondheid. En dat lukt ons vrij aardig gelukkig. Alhoewel wij nu steeds meer gaan beseffen wat de term ‘kwetsbare ouderen’ betekent in het huidige onverwachte Corona-virus tijdperk met allerlei vervelende gevolgen.
Wat zou je doen met een miljoen?
Ik zou de hypotheken aflossen van de kinderen en voor onze zoon Joris, nu piloot bij KLM, zijn dure opleidingskosten verrekenen. Verder zou ik voor de kleinkinderen een bedrag voor latere studie opzij zetten en wat er nog overblijft besteden aan een leeftijd bestendig huis c.q. bungalow voor Ine en mij.
Waar kunnen we jou voor wakker maken?
Ik ben bijna niet wakker te krijgen omdat we vroeger boven het café sliepen. Maar moet ik bijvoorbeeld om 3 uur ’s nachts wakker zijn dan kan ik me erop instellen zelfs zonder wekker.
Wat is je favoriete muziek? Natuurlijk muziek uit de 60er jaren zoals Beatles, Beach Boys, Rolling Stones, James Brown etc. Oh ja vorig jaar een eenmalig guilty pleasure beleefd met een optreden van Julio Iglesias in Ahoy.  Leuk weetje: Ine strijkt regelmatig met zijn Spaanse love-songs op achtergrond.
Wat eet je het liefste?
Na in de ochtend tennissen bij ‘Grijze golf’ onverwachts bij thuiskomst verrast worden met gebakken tomaten waaronder ei en ui. Maar vooral de overheerlijke appelpannenkoeken van Ine. Cijfer bijna een 10!
Waar ga je graag naartoe op vakantie?
Wij fietsen veel en maar graag langs de Hollandse kust. Ook in buitenland fietsen we meestal op elk vakantieplekje. De laatste jaren gaan we in het najaar naar Rhodos waar mijn schoonzus en man, al 36 jaren, wonen. Ook daar proberen we altijd wel te fietsen. En daar tennis ik tegen mijn, ook daar wonende, ex-zwager maar tot nu toe heb ik nog niet van hem kunnen winnen. Misschien dat het dit jaar gaat lukken.
Wat vind je leuk bij TV Carolus?
Dat we gelukkig een grote tennisclub zijn met veel leden van alle leeftijden en geslacht. Inmiddels tennissen 2 zonen en 2 kleinkinderen ook bij TV Carolus. Op maandagavond tennis ik al vele jaren met een vast groepje en uiteraard op woensdag en/of vrijdag bij de Grijze golf. Bij de Grijze golf is meestal een opkomst van meer dan 25 tennissers (soms zelfs meer dan 30 mannen/vrouwen) en over het algemeen van behoorlijk tennisniveau. Andere verenigingen zijn er jaloers op. Wat ik niet mag vergeten is dat ons clubhuis een vakkundig en gastvrij horeca echtpaar (Maarten/Lia) heeft. Jammer voor hen en voor ons allemaal dat het park verplicht gesloten is nu vanwege corona-virus.
Aan wie zullen we volgende keer deze vragen stellen?
Aan een jonge veertiger: Hanneke Hermans echtgenote van Bram Bertens. Met de opmerking van Pieter: Het is overigens geen verplichting dat Hanneke ook zo'n uitgebreid verhaal inlevert :-)


In het Speelhuis voorheen de Onze Lieve Vrouwekerk

 

« Terug

» Nieuws archief